fbpx

Diagnoza logopedyczna

Główny cel diagnozy logopedycznej stanowi wykazanie:

  • które z głosek wykonywane są nieprawidłowo,
  • co jest przyczyną danych wad wymowy,
  • jak wada wpływa na proces codziennej komunikacji,
  • jakie skutki wywołuje to zaburzenie,
  • jak problem wpływa na funkcjonowanie pacjenta.

 

Pierwszym etapem diagnozy logopedycznej jest wywiad.
Wbrew pozorom, jest to bardzo istotny element całej procedury. Logopeda zadaje rodzicom pytania na temat:

  • rozwoju psychoruchowego dziecka,
  • przebiegu rozwoju mowy,
  • sposobu karmienia dziecka,
  • częstotliwości chorób (szczególnie infekcji górnych dróg oddechowych),
  • chorób matki w czasie ciąży,
  • przebiegu ciąży i porodu,
  • obecności wad wymowy w rodzinie,
  • wizyt u innego specjalisty.

Uzyskane w ten sposób informacje są niezwykle pomocne w określeniu źródeł wad wymowy i przygotowaniu efektywnej terapii.

 

Drugą fazę diagnozy stanowi badanie mowy.
Logopeda zaczyna od przeprowadzenia krótkiej rozmowy z dzieckiem. W jej trakcie może zapytać o hobby, upodobania względem zabawek czy książek. Dzięki temu szybko i precyzyjnie określi poziom zasobność słownictwa czy umiejętności nawiązywania kontaktów, formułowania wypowiedzi oraz wypowiadania swych myśli.
Z pomocą specjalnie przygotowanych obrazków, logopeda przeprowadzi test, którego wyniki pozwolą bliżej zapoznać się z artykulacją dziecka. Dobrano je w taki sposób, aby malec – nazywając je – spotkał się z odpowiednimi głoskami na wszystkich pozycjach wyrazu.

 

Kolejnym krokiem jest badanie rozumienia, polegające na weryfikacji – czy dziecko zna znaczenie pojedynczych wyrazów i poleceń o różnym stopniu złożoności.

 

Dalej, logopeda przeprowadza badanie pisania i czytania. Dotyczy ono dzieci w wieku szkolnym i skupia się na zweryfikowaniu czy wada wymowy nie oddziałuje na pisanie ze słuchu, czytanie na głos czy czytanie ze zrozumieniem.

 

Następnym etapem diagnozy są badania uzupełniające. W zależności od rodzaju zaburzenia mogą one dotyczyć:

  • aparatu artykulacyjnego,
  • funkcji połykowej i oddechowej,
  • słuchu oraz słuchu fonetycznego,
  • pamięci słuchowej,
  • kinestezji mowy (właściwe ułożenie narządów mowy względem konkretnych głosek),
  • płynności i prozodii mowy (akcentu, rytmu, melodii),
  • emisji głosu,
  • oceny funkcji głosowej.

 

Ostatnią, lecz bardzo ważną fazę diagnozy logopedycznej stanowi obserwacja.
Dzięki niej logopeda zdobywa wiele istotnych informacji na temat potencjału, postawy i charakterystyki pacjenta.